tag:blogger.com,1999:blog-131813982011-04-26T13:17:29.309+07:00เป็นวิธีการปฎิบัติที่เรียบง่ายเป็นที่สุด แต่ตรงคามคำสอนในมหาสติปัฏฐานสูตร<br><br> โดย <b>อาจารย์ สุรวัฒน์ เสรีวิวัฒนา</b>พัลวันhttp://www.blogger.com/profile/13014913429181551381noreply@blogger.comBlogger111100tag:blogger.com,1999:blog-13181398.post-1117076715789722262005-05-26T10:04:00.000+07:002005-05-26T10:05:15.790+07:00จากความเห็นที่หลวงพ่อได้เมตตาแสดงไว้<br />ผมจึงตัดสินใจเขียน แค่ดูก็รู้แจ้ง ขึ้นใหม่<br />โดยนำบางส่วนของฉบับเดิมมาที่พอจะใช้ได้มาใส่ไว้<br />ซึ่งเนื้อหาจะเน้นไปที่การฝึกด้วยการรู้ว่าเผลอไปเป็นหลัก<br />เหมือน ๆ กับที่เคยเขียนไว้ใน รู้-ตื่น-เบิกบานระหว่างวัน<br />หรือใครจะมองว่าเป็น รู้-ตื่น-เบิกบานระหว่างวัน ฉบับพิสดาร ก็ได้ครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13181398-111707671578972226?l=kaedoo.blogspot.com' alt='' /></div>พัลวันhttp://www.blogger.com/profile/13014913429181551381noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-13181398.post-1117076646898581072005-05-26T10:03:00.001+07:002005-05-26T10:04:06.900+07:00บางคนอาจคิดว่า แค่ดู ในที่นี้เป็นการเล่นคำซะมากกว่า<br />ขอบอกอย่างจริงใจว่า ไม่ได้คิดจะเล่นคำแต่อย่างใด<br />แต่ตั้งใจอย่างมากเลยที่จะบอกว่า ให้ดู...ดูจริง ๆ ไม่ใช่ทำ<br />เปรียบเหมือนเราดูเด็กวิ่งเล่นซุกซนกัน โดยที่เราไม่ได้ไปวิ่งเล่นด้วย<br />และไม่แม้กระทั่งจะส่งเสียงบอกว่า อย่าซน... เมื่อยามที่เด็กกำลังซนมาก ๆ<br />การดูเด็กที่กำลังวิ่งซุกซนโดยไม่เข้าไปทำอะไรเลยนั้น หากดูอยู่บ่อย ๆ<br />จะทำให้เราเกิดความเข้าใจถึงพฤติกรรมของเด็กได้ว่า<br />เด็กคนไหนมีพฤติกรรมอย่างไร มีอารมณ์เป็นอย่างไร<br />การดูกาย หรือดูจิต ก็มีลักษณะเช่นเดียวกันคือ เพียงแค่ดูกาย หรือเพียงแค่ดูจิต<br />โดยไม่ทำการแทรกแซงหรือควบคุมกายและจิตตามที่ต้องการ<br />ด้วยความเห็นผิดว่าการแทรกแซงหรือควบคุมนั้นจะทำให้รู้แจ้งได้<br />แค่ดู ๆ ไป ก็จะรู้แจ้งในความเป็นจริงของกายและจิตได้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13181398-111707664689858107?l=kaedoo.blogspot.com' alt='' /></div>พัลวันhttp://www.blogger.com/profile/13014913429181551381noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-13181398.post-1117076597232170282005-05-26T10:03:00.000+07:002005-05-26T10:03:17.233+07:00ตอนที่ ๑<br />เชื่อไหมว่า แค่ดูก็รู้แจ้งได้<br /><br />ถ้ามีใครมาบอกว่า...<br />ไม่ต้องทำอะไรให้ยุ่งยากหรอก แค่ดูก็รู้แจ้งได้<br /><br />จะคิดกันยังไง? จะเชื่อไหม?<br />ยากที่จะเชื่อซินะ ที่ยากจะเชื่อก็คงเพราะ<br />เราคุ้นเคยกันอยู่ว่า การจะรู้แจ้งได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ<br />ต้องทุ่มเทปฏิบัติกันเอาเป็นเอาตายทีเดียว<br />ไหนจะต้องรักษาศีล ไหนจะต้องทำสมาธิ ไหนจะต้องทำวิปัสสนา<br />จู่ ๆ ก็มีใครไม่รู้มาบอกว่า<br />ไม่ต้องทำอะไรให้ยุ่งยากหรอก แค่ดูก็รู้แจ้งได้ แล้วใครจะเชื่อล่ะ?<br /><br />เอาละยังไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร แต่อย่าเพิ่งปิดแล้วก็วางลงซะก่อนก็แล้วกัน<br />ลองอ่านไปดูไปก่อนจนจบ ถ้าอ่านไปดูไปแล้วไม่เห็นทางที่จะรู้แจ้งได้จริง<br />ถึงตอนนั้นจะไม่เชื่อก็ไม่ว่ากันหรอก<br />แต่ตอนนี้จะกระซิบบอกใกล้ ๆ ก่อนว่า...<br />อ่านไปดูไปแล้วจะเข้าใจว่า แค่ดูก็รู้แจ้งได้จริง<br />และถ้าได้ดูกันอย่างถูกต้องและต่อเนื่องจริง ๆ จัง ๆ ละก็ เป็นอันต้องรู้แจ้งแน่ ๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13181398-111707659723217028?l=kaedoo.blogspot.com' alt='' /></div>พัลวันhttp://www.blogger.com/profile/13014913429181551381noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-13181398.post-1117076534011595932005-05-26T10:01:00.000+07:002005-05-26T10:02:14.013+07:00ตอนที่ ๒<br />ดูอะไร ดูอย่างไร<br /><br />ตอบไม่ยาก...<br />ก็ดูกาย ดูใจ หรือดูจิตของตัวเองนี่แหละ ไม่ต้องไปดูของใครที่ไหนหรอก<br /><br />เรื่องการดูกาย ดูใจ หรือดูจิตตัวเองนี้<br />นับได้ว่าเป็นหลักปฏิบัติที่สำคัญที่สุดที่จะนำไปสู่ความรู้แจ้ง<br />และเป็นเรื่องที่ครูบาอาจารย์ที่ท่านรู้แจ้งไปก่อนแล้วได้สั่งสอนเอาไว้<br />อย่างเช่นที่หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ท่านได้สอนไว้ว่า<br />นักปฏิบัติไม่สนใจดูกายดูใจของตัวเอง จะหาความฉลาดรอบรู้มาจากไหน...<br /><br />หรือที่หลวงปู่ดูลย์ อตุโล ท่านได้สอนไว้ว่า<br />หลักธรรมที่แท้จริงนั้นคือ จิต ให้กำหนดดูจิต ให้เข้าใจจิตตัวเองให้ลึกซึ้ง<br />เมื่อเข้าใจจิตตัวเองลึกซึ้งแล้ว นั่นแหละได้แล้วซึ่งหลักธรรม....<br /><br />จริง ๆ แล้ว ดูกาย ดูใจ หรือดูจิต เป็นภาษาที่เรียบง่าย<br />ง่ายจนไม่ต้องแปล ไม่ต้องตีความ กันแต่อย่างใด<br />ดู ก็คือ ดู ... ดู ไม่ใช่ทำ<br />แต่ดูอย่างไรนี่ซิที่ต้องทำความเข้าใจกันให้ดี เพราะดูตามภาษาธรรมนั้น<br />จะหมายถึงการรับรู้สิ่งต่าง ๆ ทั้งทางตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ<br />รับรู้ด้วยความรู้สึกตัว ไม่ใช่รับรู้แบบลืมเนื้อลืมตัวหรือลืมกายลืมใจตัวเอง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13181398-111707653401159593?l=kaedoo.blogspot.com' alt='' /></div>พัลวันhttp://www.blogger.com/profile/13014913429181551381noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-13181398.post-1117076475531435142005-05-26T10:00:00.000+07:002005-05-26T10:01:15.533+07:00ตอนที่ ๓<br />รู้สึกตัวเป็นอย่างไร เผลอไปเป็นอย่างไร<br /><br />อย่างที่บอกไปแล้วว่า ดู ในภาษาธรรมนั้น<br />คือการรับรู้สิ่งต่าง ๆ ด้วยความรู้สึกตัว<br />ถ้ามีความรู้สึกตัวในขณะรับรู้สิ่งต่าง ๆ<br />ไม่ว่าจะเป็นทางตา ทางหู ทางจมูก ทางลิ้น ทางกาย และทางใจก็ตาม<br />การรับรู้จะเป็นเพียงแค่ดู แค่รู้ โดยที่จิตใจจะมีความตั้งมั่น ไม่ลืมตัวเอง<br />ไม่เกิดความพอใจ ไม่เกิดความไม่พอใจ (หรือที่พูดกันว่า เป็นกลาง ๆ)<br />เมื่อไม่เกิดความพอใจ - ไม่พอใจ เราก็จะรับรู้สิ่งต่าง ๆ<br />แบบสักแต่ว่ารู้สักแต่ว่าเห็น ไม่มีความพยายามดิ้นรนที่จะ<br />เข้าไปจัดการหรือกระทำการใด ๆ ต่อสิ่งที่กำลังรับรู้อยู่<br />ปล่อยให้สิ่งต่าง ๆ ที่ถูกรู้ถูกดูอยู่นั้นแสดงบทบาทของมันไปตามที่ควรจะเป็น<br /><br />ลองนึกถึงตอนที่ดูทีวีรายการสุดโปรดซิ นึกออกไหมว่าเราดูแบบไหน<br />ดูแบบที่การรับรู้ไปอยู่ที่ทีวีทั้งหมดจนลืมตัวเองไปเลย ใช่หรือเปล่า?<br />หรือเวลาดูละครเรื่องโปรดที่เราสงสารนางเอกมาก ๆ<br />พอนางเอกโดนตัวร้ายกลั่นแกล้ง เราก็จะไม่พอใจถึงกับออกปากว่า<br />เอาเลย ตบมันเลย ยอมให้มันทำอยู่ทำไม...ใครเคยเป็นบ้าง?<br />หรือเวลาดูฟุตบอล พอทีมที่เราเชียร์ยิงประตูฝ่ายตรงข้าม<br />เราก็ลืมตัวเองแล้วลุกขึ้นยืนบิดตัวช่วยให้ลูกฟุตบอลโค้งเข้าประตู<br />เคยเป็นกันใช่ไหม?<br /><br />อ้อ…มีอีกตัวอย่างหนึ่งที่น่าจะทำให้หนุ่ม ๆ เข้าใจได้ดีก็คือ<br />เวลาที่เรา (หนุ่ม ๆ - จะหนุ่มมากหนุ่มน้อยก็ตามเถอะ)<br />เดินไปเจอสาว ๆ ที่หุ่นดี หน้าตาสวยถูกใจ ทันทีที่เห็น<br />สายตาและความรู้สึกจะพุ่งไปจับจ้องที่สาวสวยคนนั้น จนลืมตัวเองไปทันที<br /><br />ที่ยกตัวอย่างเมื่อกี้นี้ เป็นตัวอย่างการรับรู้ทางตา<br />รับรู้แบบที่เราส่งใจทั้งหมดไปอยู่กับสิ่งที่กำลังมองเห็น<br />เหมือนโลกทั้งโลกมีแต่สิ่งที่กำลังมองเท่านั้น ไม่รู้สึกเลยว่ามีตัวเองอยู่เลย<br />การดูแบบนี้ เป็นการดูแบบลืมตัว ไม่รู้สึกตัว หรือจะพูดว่าเผลอไปก็ได้<br /><br />ในทางกลับกัน ถ้าเรากำลังดูทีวีด้วยความรู้สึกตัว<br />เราก็จะดูไปพร้อม ๆ กับรู้สึกได้ว่ามีตัวเองเป็นผู้ดู<br />จะไม่ลืมตัวเองแล้วออกไปรับรู้อยู่แต่ในจอทีวีเท่านั้น<br />หรือถ้ากำลังพูดโทรศัพท์ก็เหมือนกัน หากเราพูดด้วยความรู้สึกตัว<br />เราจะรู้สึกได้ว่ามีตัวเองเป็นผู้พูดอยู่<br />จะไม่ลืมตัวเองแล้วออกไปรับรู้แต่เรื่องที่กำลังพูดกำลังคุยเท่านั้น<br /><br />หากใครเข้าใจได้ว่าตอนที่เราลืมตัวเอง หรือเผลอไปนั้นเป็นอย่างไร<br />ก็จะเข้าใจได้ว่า รู้สึกตัว นั้นเป็นอย่างไร เพราะความรู้สึกตัว<br />จะมีลักษณะของการรับรู้สิ่งต่าง ๆ แบบไม่ลืมตัวเอง หรือไม่เผลอไปนั่นเอง<br /><br />พอจะเข้าใจกันแล้วนะว่า เผลอไปเป็นอย่างไร รู้สึกตัวเป็นอย่างไร<br />ถ้ายังไม่เข้าใจหรือยังไม่แน่ใจ ก็อ่านทวนซ้ำอีกสักรอบสองรอบก็แล้วกัน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13181398-111707647553143514?l=kaedoo.blogspot.com' alt='' /></div>พัลวันhttp://www.blogger.com/profile/13014913429181551381noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-13181398.post-1117076415440640122005-05-26T09:59:00.000+07:002005-05-26T10:00:15.443+07:00ตอนที่ ๔<br />หัดดูของจริงว่า…เผลอไปจริงไหม<br /><br />เอาล่ะ ทีนี้ก็ลองหัดดูของจริงกันซิว่า เรามีการเผลอไปจริงไหม<br />หัดยังไงเหรอ?<br />ก็สังเกตดูไปแบบสบาย ๆ ว่า<br />ในขณะที่เราทำโน่นทำนี่ เราลืมตัวเอง หรือเผลอไปบ้างไหม<br />หัดดูไปแบบสบาย ๆ ไม่ต้องเคร่งเครียด หัดดูซิว่า<br />แปรงฟัน...เผลอไปบ้างไหม<br />อาบน้ำ…เผลอไปบ้างไหม<br />กินข้าว…เผลอไปบ้างไหม<br />กวาดบ้าน ถูบ้าน…เผลอไปบ้างไหม<br />เดินไปโน่นไปนี่…เผลอไปบ้างไหม<br />ขับรถ…เผลอไปบ้างไหม<br />พูดโทรศัพท์…เผลอไปบ้างไหม<br />อ่านหนังสือพิมพ์…เผลอไปบ้างไหม<br />ฯลฯ<br />เอาล่ะ…ปิดหนังสือแล้วลองหัดดูไปแบบสบาย ๆ ได้แล้ว<br /><br />เป็นยังไงล่ะ...<br />พอจะเห็นจริง ๆ ได้แล้วซิว่า ในแต่ละวัน เรามีการเผลอไปจริง ๆ<br /><br />ยังไม่แน่ใจอีกเหรอ...ถ้างั้นก็อย่าเพิ่งอ่านตอนต่อไป<br />หัดดูไปอีกหน่อย จนแน่ใจว่าเรามีการเผลอไปจริง ๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13181398-111707641544064012?l=kaedoo.blogspot.com' alt='' /></div>พัลวันhttp://www.blogger.com/profile/13014913429181551381noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-13181398.post-1117076310337812372005-05-26T09:57:00.000+07:002005-05-26T09:58:30.340+07:00ตอนที่ ๕<br />หัดดูว่า…เมื่อกี้เผลอไป<br /><br />จากที่หัดดูว่า…เผลอไปจริงไหม จนเห็นว่าเราเผลอไปจริง ๆ แล้ว<br />เคยเห็นบ้างไหมว่า จะมีบางครั้งที่เกิดรู้สึกแวบขึ้นมาเองว่า…เมื่อกี้เผลอไป<br /><br />ยังไม่เคยเห็นเหรอ…ยังไม่เห็นก็ไม่เป็นไร<br />แต่อย่าอยากเห็นจนถึงกับคอยจ้องดูซะจนอึดอัดก็แล้วกัน<br />ให้หัดดูไปเรื่อย ๆ สบาย ๆ เดี๋ยวก็เห็นเองแหละ<br /><br />ได้ยินเสียงใครถามอะไร?<br />สงสัยอะไรกันเหรอ?<br />ดูออกไหมว่า เมื่อกี้ที่เราสงสัยอยากถามนั้น เราเผลอไปแล้วนะ<br /><br />ถามหน่อยเถอะนะว่า<br />แล้วขณะที่กำลังอ่าน แค่ดูก็รู้แจ้ง อยู่ขณะนี้นะ ดูออกไหมว่า<br />เราเผลอไปหรือเปล่า?<br />เผลอไปเหรอ…ดีแล้วหัดดูต่อไป<br /><br />เสียงใครบอกว่า ไม่เผลอเลยแถมยังเข้าใจดีด้วย…<br />ใครที่บอกว่า ไม่เผลอเลยแถมยังเข้าใจดีด้วย ขอให้ดูใหม่นะ<br />เพราะขณะที่กำลังอ่านอยู่นี้ ถ้าไม่เคยฝึกรู้สึกตัวมาก่อน<br />หรือฝึกยังไม่มากพอ ก็จะอ่านแบบเพลิดเพลินหรือตั้งใจ จนลืมตัวเองไปเลย<br /><br />การอ่าน การฟัง หรือแม้แต่การครุ่นคิดเรื่องต่าง ๆ<br />แล้วสามารถจดจำเรื่องราวได้ดี เข้าใจเรื่องราวได้ดี<br />ไม่ใช่อาการบ่งบอกว่าเรารู้สึกตัวหรือไม่ได้เผลอไปหรอกนะ<br />เพราะรู้สึกตัวหรือไม่นั้น ไม่ได้เอาความจำความเข้าใจเป็นเกณฑ์ตัดสิน<br />แต่จะใช้อาการลืมตัวเองหรือไม่เป็นเกณฑ์ตัดสิน<br />ถ้าลืมตัวเองก็คือเผลอไปหรือไม่รู้สึกตัว<br /><br />ใครที่ดูออกแล้วว่า เมื่อกี้เผลอไป<br />ก็ให้หัดดูต่อไปอีกว่า ในแวบที่เกิดรู้สึกขึ้นว่าเมื่อกี้เผลอไปนั้น<br />จิตใจเรามีอาการเป็นอย่างไรบ้าง<br />แต่เตือนไว้ก่อนนะว่า ให้หัดดูแบบ แค่ดู เท่านั้น อย่าเพ่งจ้องเป็นอันขาด<br />ถ้ายังดูไม่ออกก็ไม่ต้องเร่งดูให้ออก ดูไม่ออกก็แค่ดูว่าเมื่อกี้เผลอไปเรื่อย ๆ ก่อน<br />แล้วจะเห็นเองว่า ในแวบที่เกิดรู้สึกว่าเมื่อกี้เผลอไปนั้น จิตใจเราเป็นอย่างไร<br /><br />เห็นแล้วใช่ไหมว่า…ในแวบที่เกิดรู้สึกขึ้นว่าเมื่อกี้เผลอไปนั้น<br />ก็คือแวบเดียวกับที่เราหายเผลอ หรือเกิดรู้สึกตัวขึ้นนั่นเอง<br />จะรู้สึกเหมือนจิตใจตื่นขึ้น เบิกบานขึ้น เบาสบายขึ้น<br />(หายอึดอัด หายเคร่งเครียด คิดอะไรอยู่ก็หยุดคิด)<br />แล้วก็จะรับรู้สิ่งต่าง ๆ ได้แบบสักแต่ว่ารู้<br />มีความเป็นกลาง ๆ คือไม่มีความพอใจ และไม่มีความไม่พอใจ<br />อาการแบบนี้แหละที่เป็นอาการบ่งบอกถึง ความรู้สึกตัว<br />ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญมาก ๆ ในการดูกาย ดูจิต คือเมื่อใดที่มีความรู้สึกตัว<br />เมื่อนั้นการดูกาย ดูจิต ก็จะเป็นเพียง แค่ดู เมื่อแค่ดูได้ก็จะรู้แจ้งได้<br /><br />นั่น ๆ …อย่าทำแบบนั้น อย่าพยายามทำไม่ให้เผลอไปเชียวนะ<br />ทำยังไงก็ทำไม่ได้หรอก เพราะการเผลอไปเป็นเรื่องปกติที่ต้องเกิดขึ้นกับทุกคน<br />การที่เราไปบังคับหรือพยายามทำให้ไม่เผลอนั้น ก็คือเผลอไปเหมือนกัน<br />เพราะเมื่อไหร่ที่เราพยายามทำเพื่อไม่ให้เผลอ เราก็จะลืมตัวเอง<br />แล้วไปจงใจสร้างหรือทำความรู้สึกบางอย่างขึ้นมา<br />ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกสร้างถูกทำขึ้นมานั้น<br />จะไม่ใช่ความรู้สึกตัวที่แท้จริง และจะใช้ในการดูเพื่อให้รู้แจ้งไม่ได้<br />สังเกตดูซิ เวลาที่เราพยายามทำไม่ให้เผลอนั้น<br />จิตใจเราจะไม่เบาสบายหรอก มันจะมีความอึดอัด<br />หรือเป็นกลุ่มก้อนจุกแน่นขึ้นไม่มากก็น้อย<br />บางคนอาจถึงกับจุกแน่นที่ร่างกายเลยทีเดียว<br />การพยายามไม่เผลอนั้น เป็นการทำ…ไม่ใช่แค่ดูแล้ว<br />อย่าลืมซิว่า ดู…ไม่ใช่ทำ มันจะเผลอก็ต้องเผลอไป<br />เราแค่ดูจนรู้สึกได้ว่า เมื่อกี้เผลอไป เท่านั้น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13181398-111707631033781237?l=kaedoo.blogspot.com' alt='' /></div>พัลวันhttp://www.blogger.com/profile/13014913429181551381noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-13181398.post-1117076240299095172005-05-26T09:56:00.000+07:002005-05-26T09:57:20.303+07:00ตอนที่ ๖ <br />ฝึกรู้สึกตัวในชีวิตประจำวันด้วยการรู้ว่า เมื่อกี้เผลอไป <br /><br />อย่ารีบร้อนซิ ยังดูกายดูจิตไม่ได้หรอก <br />ใครรีบร้อนจะดูกายดูจิตตอนนี้ก็จะ แค่ดู ไม่ได้แน่ <br />เพราะเรายังไม่มีความเคยชินที่จะเกิดความรู้สึกตัว <br />(เราเคยชินกับการไม่รู้สึกตัวกันมานาน) <br />ต้องหัดรู้สึกตัวให้ได้บ่อย ๆ จนเคยชินกันก่อน ไม่ต้องรีบร้อนหรอก <br />เมื่อรู้สึกตัวได้บ่อย ๆ จนเคยชินแล้ว <br />ถึงไม่คิดจะดูกายดูจิตก็อาจจะดูได้เองเลย <br />แต่ถ้ายังไม่เคยชินที่จะรู้สึกตัว หรือรู้สึกตัวได้แค่วันละไม่กี่ครั้ง <br />แล้วไปหัดดูกาย ดูจิต เข้าละก็ ร้อยทั้งร้อย <br />(หย่อนให้เหลือร้อยละ ๙๙ ก็ได้) จะไม่สามารถ <br />แค่ดูกาย หรือแค่ดูจิตได้หรอก แต่จะกลายเป็นเพ่งจ้องกาย เพ่งจ้องจิต <br />หรือไม่ก็เอาแต่แก้ กดข่ม ทำลายอาการของกายของจิตที่ตัวเองไม่ชอบใจ <br />หรือไม่ก็เอาแต่สร้างเอาแต่ปั้นเอาแต่ประคองรักษา <br />อาการของกายของจิตที่ตัวเองชอบใจเอาไว้ให้คงอยู่นาน ๆ <br />การเพ่ง การแก้ การกดข่ม การทำลาย การสร้าง การปั้น การรักษา <br />ทั้งหมดนี้ล้วนแต่ไม่ใช่การดูกาย ดูจิต เพื่อความรู้แจ้งหรอก <br />แล้วก็จำเอาไว้ให้แม่น ๆ นะว่า ดูกาย ดูจิต นั้นต้อง แค่ดู …ไม่ใช่ทำ <br /><br />เอาล่ะ ทีนี้ก็ฝึกดูว่า เมื่อกี้เผลอไป ในระหว่างใช้ชีวิตประจำวันนี่แหละ <br />ที่ให้ฝึกก็เพื่อ เมื่อรู้สึกขึ้นว่า เมื่อกี้เผลอไป ก็เท่ากับเกิดรู้สึกตัวขึ้นนั่นเอง <br />ถ้ารู้ว่าเผลอไปได้บ่อย ๆ ก็คือรู้สึกตัวได้บ่อย ๆ นั่นเอง <br /><br />การฝึกรู้สึกตัวในขณะใช้ชีวิตประจำวันนี้ <br />ไม่ใช่ว่าต้องรู้สึกตัวกันทุก ๆ วินาทีหรอกนะ <br />เพราะอย่างเรา ๆ จะยังไม่สามารถรู้สึกตัวได้ทุก ๆ วินาทีหรอก <br />และถ้าเพิ่งเริ่มฝึกก็จะรู้สึกตัวได้นาน ๆ ครั้ง หรือวันละไม่กี่ครั้งเท่านั้น <br />ต้องใช้ความพากเพียรฝึก จึงจะทำให้สามารถรู้สึกตัวได้บ่อย ๆ <br />ดังนั้นจึงไม่ต้องคิดกันเลยว่า เราจะต้องรู้สึกตัวให้ได้ทุก ๆ วินาที <br />ไม่ต้องคิดกันเลยว่า เราจะต้องรู้สึกตัวให้ได้มากแค่ไหน <br />แค่ตั้งใจไว้ว่า เราจะฝึกให้รู้สึกตัวให้ได้บ่อย ๆ เท่านั้น <br />ฝึกแล้วจะรู้สึกตัวได้บ่อยแค่ไหนก็ให้พอใจแค่นั้นก่อน <br />แล้วเพียรฝึกไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะมีความเคยชินที่จะรู้สึกตัวได้บ่อย ๆ <br /><br />แล้วจะฝึกกันในช่วงไหนกันดีล่ะ เพราะแต่ละวันต้องทำโน่นทำนี่กันทั้งวันเลย <br />เอาที่น่าจะง่ายที่สุดก่อนก็แล้วกันคือ <br />ฝึกตอนที่กำลังเดิน เดินไปไหนก็ได้ เดินไปห้องน้ำ เดินไปหยิบของ <br />เดินไปหาเพื่อน เดินออกกำลังกาย เดินไปทานข้าว เดินเล่น เดิน... <br />ฝึกเพื่อให้เราเกิดรู้สึกขึ้นว่า เมื่อกี้เผลอไปขณะกำลังเดิน <br />ลองฝึกกันก่อน แล้วค่อยอ่านกันต่อก็ได้นะ…. <br /><br />เป็นยังไงบ้าง ฝึกได้ผลยังไงบ้างล่ะ <br />พอจะรู้ว่าเมื่อกี้เผลอไปได้บ้างไม่ได้บ้างใช่ไหม <br />ถ้าใช่ก็แสดงว่าฝึกได้ดีแล้ว ฝึกต่อไปเรื่อย ๆ เถอะ <br /><br />แล้วรู้สึกบ้างไหมว่า แรก ๆ ที่ฝึก เรายังไม่เคยชินที่จะรู้สึกตัวได้บ่อย ๆ <br />จึงมักจะเดินไปแต่ไม่รู้สึกตัว หรือมักจะเดินเผลอไป <br />เพราะมัวแต่ส่งใจไปดูอะไรบางอย่าง เช่นเดินไปเกิดเห็นของถูกใจ <br />ก็เลยเอาแต่ดูของที่ถูกใจจนลืมตัวเองไปเลย <br />หรือไม่ก็เดินไปคิดอะไรบางเรื่องไปด้วย คิดจนลืมตัวเองไปเลย <br />ถ้านึกดูดี ๆ จะนึกออกว่าตอนที่เผลอไปนั้น เราเผลอไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ <br />มารู้อีกทีก็เหมือนตื่นขึ้นมาจากฝัน แล้วก็รู้แวบขึ้นว่า อ้าว...เมื่อกี้เผลอไป <br />สำหรับบางคนอาจนึกออกอีกว่าเมื่อกี้เผลอไปนาน หรือเผลอไปเดี๋ยวเดียว <br /><br />นอกจากจะฝึกรู้สึกตัวด้วยการเดินแล้ว <br />ก็ยังสามารถฝึกด้วยกิจกรรมที่ทำในชีวิตประจำวันได้ทุกอย่าง <br />ฝึกได้ตั้งแต่ตื่นนอนตอนเช้าจนกระทั่งเข้านอนในตอนค่ำ <br />และกิจกรรมที่สามารถใช้เป็นการฝึกได้ดีมาก ๆ ก็คือ <br />กิจกรรมที่ไม่ต้องใช้ความคิด เช่น ทำงานบ้าน <br />ทั้งกวาดบ้าน ถูบ้าน ซักรีดเสื้อผ้า ทำอาหาร ล้างถ้วยล้างชาม ล้างรถ <br />เพราะหากต้องใช้ความคิดเมื่อไหร่ ก็จะรู้สึกตัวได้ยากมาก ๆ จนถึงไม่ได้เลย <br /><br />เพียรฝึกรู้สึกตัวในขณะใช้ชีวิตประจำวันไปเรื่อย ๆ กันก่อนนะ <br />นึกได้เมื่อใด สะดวกเมื่อใดก็ฝึกเมื่อนั้น <br />ฝึกให้บ่อย ๆ เท่าที่โอกาสจะอำนวย และถ้าเห็นว่าเราทำกิจกรรมใดแล้ว <br />สามารถรู้ว่าเผลอไปหรือรู้สึกตัวได้ง่ายละก็ <br />หากไม่มีอะไรต้องทำหรืออยู่ว่าง ๆ ละก็ <br />ให้ทำกิจกรรมนั้นก็จะยิ่งเป็นการดี เช่น ใครที่เดินแล้ว <br />สามารถรู้ว่าเผลอไปหรือรู้สึกตัวได้ง่าย อยู่ว่าง ๆ ก็ลุกเดินไปโน่นไปนี่ซะ <br />ใครที่กวาดบ้านแล้วสามารถรู้ว่าเผลอไปได้ง่าย <br />หรือรู้สึกตัวได้ง่าย อยู่ว่าง ๆ ก็กวาดบ้านซะ <br />ใครที่.....แล้วสามารถรู้ว่าเผลอไปหรือรู้สึกตัวได้ง่าย อยู่ว่าง ๆ ก็.....ซะ <br /><br />อยู่ที่ทำงานน่ะเหรอ… <br />เห็นทีจะฝึกยากมากทีเดียวแหละ โดยเฉพาะถ้าเป็นงานที่ต้องใช้ความคิด <br />แล้วก็ไม่แนะนำให้ฝึกด้วยนะ เพราะฝึกไปแล้วจะคิดเรื่องงานไม่ออก <br />เนื่องจากเมื่อรู้สึกตัวขึ้น ความคิดต่าง ๆ จะดับลง <br />ยิ่งถ้ารู้ตัวบ่อย ๆ ก็จะคิดเรื่องงานไม่ออกเอาซะเลย <br />เกิดทำงานไม่เสร็จเดี๋ยวถูกไล่ออกแล้วจะเดือดร้อน <br />แต่ก็ไม่ใช่ว่าเราจะฝึกในที่ทำงานไม่ได้เลยหรอกนะ <br />ถ้าตั้งใจฝึกจริง ๆ ก็ได้ เพราะเราคงไม่ได้คิดเรื่องงานตลอดเวลาหรอก <br />ต้องมีลุกไปห้องน้ำบ้าง ไปหยิบของบ้าง เดินไปโน่นไปนี่บ้าง <br />แล้วก็ยังมีเวลาพักอีก ถ้าฝึกตอนนี้ได้ ก็จะรู้สึกตัวได้บ่อย ๆ เหมือนกัน <br /><br />นึกแล้วเชียวว่า ต้องมีคนถามว่า <br />ที่ให้ฝึกรู้สึกตัวให้ได้บ่อย ๆ นั้น ต้องรู้สึกตัวกันวันละกี่ครั้ง? <br />แหม..จะนับกันเลยเหรอว่ารู้สึกตัวได้วันละกี่ครั้ง <br />คงเหมือนกับถ้าให้เรานับว่า วัน ๆ เราเดินกี่ก้าว เรานับได้เหรอ <br />นับไม่ได้หรอก เพราะนับไปเดี๋ยวเดียวก็เผลอแล้วก็หลงลืมกันแล้ว <br />เพราะฉะนั้นไม่ต้องนับ ไม่ต้องสนใจเลยว่าเรารู้สึกตัวได้กี่ครั้ง <br />ขอเพียงให้ฝึกไปเรื่อย ๆ ก็พอ ฝึกไปจนเคยชินที่จะรู้สึกตัว <br /><br />หลักสำคัญในการฝึกรู้สึกตัวด้วยการรู้ว่าเผลอไปในชีวิตประจำวันนั้นจะอยู่ที่ <br />เมื่อรู้ว่าเผลอไปแล้ว ก็ไม่ต้องทำอะไรต่อไปอีก ไม่ต้องบังคับ ไม่ต้องประคองเพื่อให้รู้สึกตัวได้นาน ๆ ให้ใช้ชีวิตประจำวันต่อไปตามปกติ <br />ฝึกไปเรื่อย ๆ นะ ฝึกไปจนกว่าจะรู้สึกตัวได้บ่อย ๆ และเคยชินที่จะรู้สึกตัว <br />แล้วจะได้ฝึกดูกายดูจิตกันได้อย่างถูกต้องต่อไป <br /><br />อันที่จริงการฝึกรู้สึกตัวด้วยการรู้ว่าเผลอไปในชีวิตประจำวันนี้ <br />ก็คือการดูจิตอย่างหนึ่งนั่นเอง เพราะเมื่อฝึก ๆ ไป <br />เราก็จะรู้ความจริงบางอย่างของจิตใจเราเองว่า เราจะ เผลอ-รู้สึกตัว สลับกันไปเรื่อย ๆ <br />โดยที่เราไม่สามารถบังคับให้ตัวเองรู้สึกตัว หรือบังคับไม่ให้เผลอได้ <br />จิตที่ว่าเป็นจิตของเรานั้น เอาเข้าจริง ๆ มันไม่ใช่ตัวเรา ไม่ใช่ของเราสักหน่อย เพราะมันจะเป็นอย่างไรก็ขึ้นอยู่ที่เหตุปัจจัยว่าเป็นอย่างไร <br />เราไปสั่งให้เป็นอย่างนั้นอย่างนี้ตามใจต้องการไม่ได้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13181398-111707624029909517?l=kaedoo.blogspot.com' alt='' /></div>พัลวันhttp://www.blogger.com/profile/13014913429181551381noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-13181398.post-1117076163269344122005-05-26T09:55:00.000+07:002005-05-26T09:56:03.273+07:00ตอนที่ ๗<br />ฝึกดูกาย-ดูจิตต่อไป<br /><br />พูดถึงดูกาย ดูจิต กันมาตั้งนาน<br />เข้าใจหรือยังว่า ดูกาย ดูจิต คืออะไร เข้าใจแล้วใช่ไหมว่า<br />ดูกาย ก็คือการรับรู้สิ่งที่ปรากฏทางกายด้วยความรู้สึกตัว<br />ดูจิต ก็คือการรับรู้สิ่งที่ปรากฏทางใจด้วยความรู้สึกตัว<br />เมื่อใดที่กำลังรับรู้สิ่งปรากฏด้วยความรู้สึกตัว<br />เมื่อนั้นการดูกาย ดูจิต ก็จะเป็นเพียง แค่ดู หรือแค่รู้เท่านั้น<br />เหมือนเราทำหน้าที่เป็นเพียงผู้รู้ ที่กำลังรู้อะไรบางอย่างในฐานะสิ่งที่ถูกรู้<br />ไม่มีการจงใจกระทำการใด ๆ ต่อสิ่งที่กำลังถูกรู้อยู่<br />ไม่มีการบังคับ ไม่มีการกดข่มหรือทำให้สิ่งที่กำลังถูกรู้นั้นดับไปด้วยความไม่พอใจ<br />ไม่มีการรักษาหรือทำให้สิ่งที่กำลังถูกรู้ปรากฏอยู่ด้วยความพอใจ<br /><br />ในการฝึกดูกายหรือฝึกดูจิตจึงไม่มีอะไรต้องทำ มีเพียงแค่ดูเท่านั้น<br />เมื่อใดที่แค่ดูได้ เมื่อนั้นก็คือการฝึกดูกายหรือดูจิต<br />แค่ดูกายไปเรื่อย ๆ บ้าง แค่ดูจิตไปเรื่อย ๆ บ้าง ก็จะรู้แจ้งได้เอง<br /><br />สงสัยละซิว่า รู้แจ้งอะไร เอาไว้อ่านในตอนสุดท้ายก็แล้วกัน<br />ตอนนี้จะขอพูดถึงการฝึกกันซะก่อน<br /><br />การฝึกดูกายหรือดูจิตนั้น จะไม่มีลำดับขั้นตอนตายตัวว่า<br />ต้องฝึกดูกายก่อน หรือฝึกดูจิตก่อน<br />เพราะแต่ละคนจะมีความถนัดไม่เหมือนกัน<br />บางคนจะถนัดดูกาย บางคนจะถนัดดูจิต<br />(ถนัดในที่นี้หมายถึงสามารถแค่ดู หรือรู้สึกตัวได้ง่ายเมื่อมีการรับสิ่งต่าง ๆ)<br />แล้วก็ยากและเหนือวิสัยทั่วไปที่ใครจะบอกได้ว่า<br />เราถนัดดูกาย หรือเราถนัดดูจิต แต่ถ้าเราเป็นคนช่างสังเกต<br />ก็อาจจะพอทราบจากตอนฝึกรู้สึกตัวในชีวิตประจำวันแล้วว่า<br />เราถนัดดูกายหรือดูจิต เพราะในขณะฝึกรู้สึกตัวในชีวิตประจำวัน<br />ถ้าเราถนัดดูจิต เราจะรู้สึกตัวได้เสมอ ๆ เมื่อมีการรับรู้อารมณ์ทางใจ<br />เช่น เดิน ๆ แล้วเผลอไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่พอมีการรับรู้ทางใจ<br />เช่น รู้สึกว่ามีความโกรธเกิดขึ้น ก็สามารถเกิดรู้สึกตัวขึ้นได้<br />ถ้าเป็นอย่างนี้ก็แสดงว่า เราน่าจะมีความถนัดดูจิตมากกว่า<br />ส่วนใครที่เกิดรู้สึกตัวขึ้นได้เมื่อมีการรับรู้อาการไหวของร่างกาย<br />หรือมีการสัมผัสทางกาย เช่น เดิน ๆ แล้วเผลอไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้<br />แต่พอมีการรับรู้ถึงขาที่กำลังก้าว หรือเท้าที่กำลังกระทบพื้น ก็เกิดรู้สึกตัวขึ้น<br />ถ้าเป็นแบบนี้ก็แสดงว่าเราน่าจะมีความถนัดดูกายมากกว่า<br /><br />แต่ไม่ว่าใครจะถนัดดูกายหรือถนัดดูจิตก็ตาม<br />เมื่อฝึก ๆ ไป การดูจะพลิกไปพลิกมาโดยตัวมันเอง<br />เดี๋ยวก็พลิกไปดูกาย อีกเดี๋ยวก็พลิกไปดูจิต แล้วแต่ว่าในขณะนั้น<br />สิ่งที่ปรากฏทางกายหรือทางใจจะถูกรู้ได้เด่นชัดกว่ากัน<br />เช่น ขณะที่เรากำลังเดินดูกายไปเรื่อย ๆ จู่ ๆ ก็เดินไปเจอคู่ปรับเก่าเข้า<br />พอตามองเห็นคู่ปรับเก่าเท่านั้นแหละ ความโกรธก็พุ่งปรู้ดขึ้นทันที<br />การรับรู้ก็จะไปเด่นชัดที่ความโกรธ และถ้าสามารถเกิดรู้สึกตัวขึ้นได้<br />ก็จะพลิกไปดูจิตได้โดยอัตโนมัติ ใครเป็นแบบนี้<br />ก็ไม่ต้องพยายามดึงความรู้สึกกลับไปเพื่อดูกายเชียวนะ<br />ปล่อยให้การรับรู้ไปอยู่กับสิ่งที่ปรากฏทางใจ แล้วเราก็ดูจิตต่อไปเลย<br />ในทางกลับกัน ถ้าดูจิตอยู่แล้วเกิดไปรู้สึกที่กายชัด<br />ก็ไม่ต้องดึงความรู้สึกกลับมาที่จิตที่ใจ ให้ดูกายต่อไปเลย<br /><br />ในการฝึกดูกายหรือดูจิต ก็ไม่ใช่ว่าเราจะแค่ดูได้ง่าย ๆ หรอกนะ<br />เพราะโดยธรรมชาติของคนเราที่ยังไม่รู้แจ้งถึงที่สุด<br />ย่อมต้องเกิดการกระทำบางอย่างขึ้นเสมอในระหว่างการฝึก<br />เช่น บางคนที่มีนิสัยขี้โมโหหรือโกรธง่าย และมีความเห็นว่า<br />โกรธไม่ดีนะ ต้องไม่โกรธ ดังนั้นพอมีการรับรู้ว่าโกรธแล้ว ก็จะแค่ดูไม่ได้<br />จะเผลอไปทำอะไรบางอย่างเพื่อให้หายโกรธ<br />ทำไปเพราะความไม่รู้ว่า การทำอย่างนั้นไม่ใช่เหตุที่จะทำให้รู้แจ้งได้<br />หรือทำไปเพราะหลงผิดไปเลยว่า การทำอย่างนั้นจะทำให้รู้แจ้งได้<br />ดังนั้นจึงต้องเข้าใจให้ได้ว่า ความโกรธเป็นเรื่องปกติของคนเรา<br />เราห้ามไม่ให้โกรธไม่ได้ เมื่อมีเหตุพร้อม ความโกรธก็จะเกิดขึ้นทันที<br />และเราเองก็มีความไม่รู้สึกตัวเป็นทุนเดิม<br />จึงทำให้เราเผลอไปจัดการอะไรบางอย่างต่อความโกรธที่เกิดขึ้น<br />เพราะฉะนั้นในการฝึก เราอาจไปเกิดความรู้สึกตัวขึ้น<br />หลังจากเผลอไปจัดการกับความโกรธก็ได้ ขอให้เข้าใจไว้ว่า<br />อาการแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติ และไม่ใช่ว่าเราฝึกแล้วมีข้อผิดพลาด<br />ขอเพียงแค่ ให้แค่ดูต่อไปในทันทีที่รู้สึกตัวขึ้น<br />(รู้สึกตัวขณะใด ก็แค่ดูต่อไปเท่านั้น)<br />อย่างนี้ก็นับว่าเราได้ฝึกดูกายดูจิตถูกแล้ว<br /><br />การฝึกดูกาย ฝึกดูจิต ของแต่ละคนนั้น<br />จะมีรายละเอียดปลีกย่อยที่ไม่เหมือนกันแม้ว่าจะเกิดอารมณ์เหมือน ๆ กัน<br />เช่น ในขณะที่เกิดความโกรธ<br />บางคนเมื่อดูจิต อาจจะเห็นว่าตัวเองกำลังโกรธ แล้วจึงรู้สึกตัวขึ้น<br />บางคนอาจจะเห็นชัดว่า อยากให้หายโกรธ แล้วจึงรู้สึกตัวขึ้น<br />บางคนอาจจะเห็นชัดว่า อยากด่าคนที่ทำให้โกรธ แล้วจึงรู้สึกตัวขึ้น<br />ในขณะที่บางคนอาจเห็นแค่ว่า มีความโกรธเกิดขึ้นนิดนึงก็รู้สึกตัวได้<br />แล้วความโกรธก็จางหายไป<br /><br />เพราะฉะนั้นในการฝึก เราจะเห็นอะไร เห็นแค่ไหน<br />ก็ไม่ใช่สาระสำคัญ เพราะสาระสำคัญจะอยู่ตรงที่<br />เห็นแล้วเราต้องมีความรู้สึกตัวเกิดขึ้น เมื่อมีความรู้สึกตัวเกิดขึ้น<br />เราก็จะแค่ดูสิ่งที่กำลังปรากฏในจิตในใจได้<br />ดังนั้นอย่าพยายามฝึกให้เห็นให้เป็นเหมือนคนอื่นเชียวนะ<br />ใครเขาฝึกแล้วเป็นอย่างไร ก็เป็นเรื่องของเขา ส่วนเราก็ฝึกของเราไป<br />ขอเพียงเมื่อรับรู้อะไรได้ชัดแล้วมีความรู้สึกตัวเกิดขึ้นก็ แค่ดู ต่อไปเท่านั้น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13181398-111707616326934412?l=kaedoo.blogspot.com' alt='' /></div>พัลวันhttp://www.blogger.com/profile/13014913429181551381noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-13181398.post-1117075646453775452005-05-26T09:46:00.000+07:002005-05-26T09:47:26.456+07:00ตอนที่ ๘<br />การฝึกดูกาย – ดูจิต ต้องระวังอะไรบ้าง<br /><br />ต้องระวังอะไรบ้างเหรอ…ก็คงมีไม่กี่อย่างที่ต้องระวังกัน<br />ที่สำคัญคือให้ระวังในเรื่องของการบังคับกายบังคับจิต<br />คือ อย่าบังคับกาย อย่าบังคับจิต<br />อย่าทำให้กายหรือจิตมีอาการเป็นไปตามที่เราต้องการ<br />เช่น เมื่อฝึกดูกายด้วยการดูลมหายใจ ก็ไม่ต้องคอยบังคับลมหายใจ<br />หรือคอยปรับลมหายใจให้สั้นให้ยาวแต่อย่างใด<br />ปล่อยให้ร่างกายหายใจสั้นหรือยาวไปตามที่ควรจะเป็นตามธรรมชาติ<br />แล้วเราแค่ดูลมหายใจนั้นไปเรื่อย ๆ<br />คราใดที่ลมหายใจสั้น ก็แค่ดูลมหายใจที่สั้นนั้น<br />คราใดที่ลมหายใจยาว ก็แค่ดูลมหายใจที่ยาวนั้น<br />คราใดที่ลมหายใจหยาบ ก็แค่ดูลมหายใจที่หยาบนั้น<br />คราใดที่ลมหายใจละเอียด ก็แค่ดูลมหายใจที่ละเอียดนั้น<br />เพียงแค่นี้ก็จะรู้แจ้งได้ โดยไม่ต้องทำลมหายใจให้เป็นแบบนั้นแบบนี้เลย<br /><br />ในทำนองเดียวกัน ถ้าจะฝึกดูกายด้วยอิริยาบถใดก็ตาม<br />หรือฝึกดูกายด้วยการเคลื่อนไหวใด ๆ ก็ตาม<br />ก็ไม่ต้องบังคับการเคลื่อนไหวของร่างกาย<br />ปล่อยให้ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามปกติธรรมดา<br />เช่น การเดิน ก็เดินไปตามปกติธรรมดา<br />จะเดินช้าเดินเร็วก็ปล่อยไปตามปกติ แล้วก็แค่ดูกายที่กำลังเดินไปเท่านั้น<br />และถ้าในระหว่างเดิน เกิดไปรู้สึกชัดอยู่ที่ความปวดเมื่อย<br />ก็แค่ดูความปวดเมื่อยนั้นต่อไป<br />หรือถ้านั่ง ๆ อยู่แล้วปวดเมื่อย แต่เกิดไปรู้สึกชัดที่ร่างกายซึ่งกำลังขยับ<br />เพื่อบรรเทาความปวดเมื่อย ก็แค่ดูกายที่ขยับต่อไป<br />อย่าใช้วิธีการบังคับ กดข่มความปวดเมื่อยด้วยการกระทำใด ๆ<br /><br />สำหรับการฝึกดูจิตก็เหมือนกัน<br />อย่าบังคับจิตให้เกิดอาการตามที่ต้องการ<br />ปล่อยให้จิตมีสิ่งต่าง ๆ ปรากฏขึ้นตามเหตุปัจจัย<br />เช่น ถ้ามีเหตุให้จิตเกิดความโกรธก็ปล่อยไป<br />เมื่อเรารู้ชัดว่าจิตมีความโกรธแล้วรู้สึกตัวขึ้น ก็แค่ดูไป<br />หรือถ้าจิตมีเหตุให้เกิดความยินดีในกามก็ปล่อยไป<br />เมื่อเรารู้ชัดว่าจิตมีความยินดีในกามแล้วรู้สึกตัวขึ้น ก็แค่ดูไป<br />หรือถ้าจิตมีเหตุให้ความคิดฟุ้งซ่านก็ปล่อยไป<br />เมื่อเรารู้ชัดว่าจิตคิดฟุ้งซ่านแล้วรู้สึกตัวขึ้น ก็แค่ดูไป<br /><br />อ้อ...แล้วอย่าบังคับตัวเองให้เอาแต่ดูกาย หรือเอาแต่ดูจิตอย่างเดียวนะ<br />ให้ดูแบบที่เคยบอกไว้ในตอนที่แล้วคือ<br />หากมีการรับรู้ทางกายได้ชัดแล้วรู้สึกตัวขึ้น ก็ให้ดูกายไป<br />หากมีการรับรู้ทางใจได้ชัดแล้วรู้สึกตัวขึ้น ก็ให้ดูจิตไป<br />ไม่ต้องคอยดึงการรับรู้เอาไว้ที่ใดที่หนึ่งหรือทางใดทางหนึ่ง<br />ปล่อยให้การรับรู้เป็นไปตามแต่ที่จะรู้ได้ชัด<br /><br />ขอย้ำอีกครั้งนะว่า การฝึกดูกาย ฝึกดูจิตที่ดีที่สุดนั้น<br />ต้องไม่บังคับกาย ไม่บังคับจิตเพื่อให้เป็นอย่างนั้นอย่างนี้<br />ปล่อยให้กาย ปล่อยให้จิตเป็นไปตามเหตุหรือตามที่ควรจะเป็น<br />ถ้าไปพยายามบังคับกาย พยายามบังคับจิตเมื่อใด<br />จะทำให้เกิดความรู้สึกตัวที่แท้จริงไม่ได้<br />เมื่อรู้สึกตัวไม่ได้ ก็แค่ดูไม่ได้ ฝึกไปก็เสียเวลาเปล่า ๆ<br /><br />นอกจากการไม่บังคับกาย บังคับจิตแล้ว ยังมีข้อที่ควรระวังอีก คือ<br />อย่าตั้งเกณฑ์ว่าเราต้องดูกายดูจิตให้ได้บ่อยแค่นั้นแค่นี้<br />ไม่ต้องรีบเร่งฝึกให้ได้ผลเร็ว ๆ ฝึกแล้วได้ผลแค่ไหนก็แค่นั้นไปก่อน<br />ให้ฝึกไปเรื่อย ๆ ฝึกให้บ่อย ๆ ฝึกให้ต่อเนื่องสม่ำเสมอก็พอแล้ว<br /><br />อะไรนะ...<br />ต้องระวังไม่ให้เผลอไป หรือต้องระวังให้รู้สึกตัวเอาไว้หรือเปล่าเหรอ<br />อ้าวแล้วกัน...ถามแบบนี้แสดงว่า<br />ยังไม่เข้าใจเรื่องของความรู้สึกตัวหรือเรื่องของการเผลอไป<br />หรือไม่ก็คงลืมเรื่องที่เคยบอกว่า เผลอไปนั้นเป็นเรื่องปกติของทุกคน<br />เราไม่สามารถควบคุมบังคับเพื่อไม่ให้เผลอได้<br />หรือแม้แต่เมื่อเกิดรู้สึกตัวขึ้นมา เราจะบังคับควบคุมให้รู้สึกตัวนาน ๆ ก็ไม่ได้<br />ความรู้สึกตัวหรือการแค่ดูนั้น จะเกิดขึ้นเพียงแวบเดียว แล้วก็จะเผลอไปอีก<br />เมื่อเผลอไปแล้วเกิดมีการรับรู้ทางกายทางใจชัดขึ้น<br />จิตที่ผ่านการฝึกมาตามสมควรจนจดจำสภาวะของสิ่งที่รับรู้ได้<br />ก็จะมีความรู้สึกตัวเกิดขึ้นเอง รู้สึกตัวแล้วก็เผลอไป เผลอไปแล้วก็รู้สึกตัว<br />จะเป็นอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ โดยที่เราไม่สามารถควบคุมบังคับเพื่อไม่ให้เผลอได้<br />ที่จะได้ก็มีแต่ เพียรฝึกไปเรื่อย ๆ ฝึกให้บ่อย ๆ ฝึกให้ต่อเนื่องสม่ำเสมอเท่านั้น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13181398-111707564645377545?l=kaedoo.blogspot.com' alt='' /></div>พัลวันhttp://www.blogger.com/profile/13014913429181551381noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-13181398.post-1117075543892560612005-05-26T09:41:00.000+07:002005-05-26T09:45:43.896+07:00ตอนที่ ๙<br />รู้แจ้งอะไร<br /><br />เมื่อแค่ดูกาย แค่ดูจิตได้ ก็จะเห็นกายนี้ เห็นจิตนี้ เป็นเพียงแค่สิ่งที่ถูกดูถูกรู้อยู่<br />เมื่อแค่ดูไปเรื่อย ๆ บ่อย ๆ และต่อเนื่องสม่ำเสมอ<br />ก็จะเกิดความรู้แจ้งขึ้นได้ว่า<br />กายนี้ จิตนี้ย่อมมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดา<br />กายนี้ จิตนี้ย่อมมีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา<br />กายนี้ จิตนี้ย่อมเป็นทุกข์<br />กายนี้ จิตนี้ไม่อาจจะบังคับให้เป็นไปตามใจปรารถนาได้<br />และไม่ควรที่จะไปยึดมั่นถือมั่นว่ากายนี้ จิตนี้เป็นตัวเราของเรา<br /><br />การเกิดขึ้นของความรู้แจ้งที่ว่านี้<br />ต้องเป็นการเกิดขึ้นจากการที่เราแค่ดูกาย แค่ดูจิตอยู่เรื่อย ๆ<br />ไม่ใช่เกิดจากการที่เราบังคับควบคุม หรือพยายามทำกาย ทำใจ ทำจิต<br />ให้เป็นอย่างนั้นอย่างนี้ หรือไม่ใช่เกิดจากการอ่าน การฟัง การคิด ๆ เอาหรอกนะ<br />และถึงแม้ใครจะอ่านมากแค่ไหน ฟังมากแค่ไหน คิด ๆ เอามากแค่ไหน<br />หรือใครจะเข้าใจ จดจำ ข้อธรรมต่าง ๆ ได้มากแค่ไหนก็ตามเถอะ<br />ถ้าไม่ได้ผ่านการฝึกดูกาย ฝึกดูจิต แบบแค่ดูมาก่อนละก็<br />สิ่งที่เข้าใจ จดจำได้นั้น จะเป็นเพียงความรู้เท่านั้น ไม่ใช่การรู้แจ้งแต่อย่างใด<br /><br />เมื่อแค่ดูจนรู้แจ้งได้แล้ว<br />ความยึดมั่นถือมั่นต่อสิ่งทั้งหลายทั้งปวง<br />ก็จะลดน้อยลงจนหมดสิ้นไปตามลำดับ<br />ความหมดสิ้นไปของความยึดมั่นถือมั่นต่อสิ่งทั้งหลาย<br />จนกระทั่งไม่ยึดมั่นถือมั่นแม้แต่กายและจิตตัวเองนี่แหละ<br />ที่เป็นที่สุดของพุทธศาสนา<br />การที่เราพากเพียรปฏิบัติเจริญภาวนากันมา<br />ก็เพื่อที่สุดของพระพุทธศาสนากันไม่ใช่เหรอ<br />เพราะฉะนั้นอย่าได้ทำอะไรให้เป็นการเนิ่นช้าเสียเวลาอยู่เลย<br />ตั้งใจเพียรฝึกดูกาย ดูจิต กันเถิด<br /><br /><strong><em><span style="font-size:130%;">ไม่แน่นะ....เมื่อฝึกดูกาย ดูจิต แบบแค่ดูแล้ว<br />อาจทำให้เรารู้แจ้งขึ้นได้ง่าย ๆ<br />จนถึงกับยิ้มออกมาว่า<br />มรรคผลพระนิพพานมีอยู่จริง....<br /></span></em></strong><br />สุรวัฒน์ เสรีวิวัฒนา<br />พฤษภาคม ๒๕๔๘<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13181398-111707554389256061?l=kaedoo.blogspot.com' alt='' /></div>พัลวันhttp://www.blogger.com/profile/13014913429181551381noreply@blogger.com